This page is hosted for free by cba.pl. Are you the owner of this page? You can remove this message and unlock many additional features by upgrading to PRO or VIP hosting for just 5.83 PLN!
Want to support this website? Click here and add some funds! Your money will then be used to pay for any of our services, including removing this ad.
<< poprzednia strona   |   |   strona główna   |   kontakt   |  

 

 

 

Ręczny granatnik przeciwpancerny  RPG-7

 

Skuteczność bezodrzu­towych granatników przeciwpancernych w zwalczaniu czołgów i pojazdów opancerzonych spowodowała, że w ZSRR  prowadzono intensywne prace badawczo-konstrukcyjne nad modernizacją ręcznego granatnika RPG-2 stanowiącego udoskonaloną wersją niemieckiego bezodrzutowego granatnika przeciwpancernego „Pancerfaust” z okresu II wojny światowej. Efektem tych prac był ręczny granatnik przeciwpancerny RPG-7 (Rucznoj Protiwotankowyj Granatomiot, a cyfra 7 oznacza jej  fabryczny numer katalogowy) pokazany na defiladzie  wojskowej w Moskwie 7 października 1962 r.  stanowiący jakościowy skok broni przeciwpancernej piechoty, który do dnia dzisiejszego znajduje się w wyposażeniu armii państw byłego Układu Warszawskiego oraz wielu państw Afryki, Ameryki Południowej i Azji (w czasie trwania w wojny wietnamskiej, zyska przydomek „tank killer" - morderca czołgów). Współcześnie produkowany jest w Chinach pod nazwą Typ-69, Pakistanie oraz  Egipcie (po modyfikacji głowicy pocisku wersja egipska „Cobra „ przebija pancerz grubości 500 mm). Wojsko Polskie jest użytkownikiem RPG-7 od  1964 roku pod nazwą RGPPANC-7.

RPG-7 jest przeznaczony do zwalczania celów opancerzonych oraz lekkich budowli obronnych. Granatnik to broń bezodrzutowa, z kombinowanym (bezodrzutowo-rakietowym) układem miotającym. Składa się  z gładkoprzewodowej lufy zakończonej dyszą, urządzenia  spustowo uderzeniowego oraz przyrządów celowniczych.  Dwuczęściową lufę z przewodem chromowanym wykonano  ze stali. Tylna część lufy ma drewniane nakładki chroniące  strzelającego przed poparzeniem w czasie strzelania.  W przedniej części lufy, na ścięciu wylotowym, znajduje się  ustalacz naboju określający jednoznacznie położenie naboju  w lufie. Na górnej powierzchni lufy zamontowano mechaniczne przyrządy celownicze i celownik optyczny, z dołu zaś - urządzenie spustowo-uderzeniowe (z rękojeścią), a tuż za  nim, na wysokości celownika rękojeść dodatkową. Urządzenie spustowo-uderzeniowe ma bezpiecznik blokujący  spust, uniemożliwiający oddanie przypadkowego strzału, oraz iglicę, umieszczoną w specjalnym gnieździe nad kurkiem, która służy do nakłucia spłonki zapalającej naboju.

Z granatnika strzela się nadkalibrowym pociskiem przeciwpancernym o działaniu kumulacyjnym. Nabój granatnika, oznaczony PG-7W, składa się z głowicy kumulacyjnej  PG-7G, silnika rakietowego, ładunku miotającego i brzechwowego stabilizatora lotu.

 

 

Głowicę wyposażono w dwuczęściowy zapalnik piezoelektryczny WP-7 lub WP-7M, który ma odległościowy mechanizm uzbrajający i samolikwidator. Zadaniem silnika rakietowego jest zwiększenie prędkości pocisku ze 120 m/s (w chwili wylotu z lufy) do 300  m/s (przy końcu pracy silnika). W dnie silnika znajduje się  spłonka zapalająca KMW-3 oraz przekaźnik ogniowy, służący do zapalenia ładunku miotającego. ładunek miotający ze  stabilizatorem i smugaczem umieszczono w tekturowej  łusce, wzmocnionej z przodu metalowym dnem, umożliwiającym połączenie łuski z gwintowaną końcówką dna silnika  rakietowego.

Aby przygotować granatnik do strzelania należy rozpakować zespół miotający, połączyć go z pociskiem i zdjąć kapturek ochronny z zapalnika.

Nabój ładuje się do lufy od strony wylotu tak, aby wkręt ustalacza (umieszczony na silniku)  wszedł w wycięcie w lufie. Przyciśnięcie języka spustowego  powoduje zbicie spłonki, zapalenie ładunku miotającego  i wyrzucenie pocisku z lufy w kierunku celu.

 

Po wylocie pocisku z lufy otwierają się skrzydełka stabilizatora i zostaje  uruchomiony silnik rakietowy (przez bezwładnościowy  opóźniacz zapłonu) w odległości 10-15 metrów od strzelającego.

W uzbrojeniu wojsk znajduje się kilka odmian RPG-7 niewiele różniących się między sobą. Są to: RPG-7N (z celownikiem noktowizyjnym), RPG-7W (ze zmienioną w stosunku  do RPG-7 ramką celownika i muszką), RPG-7WN, RPG-7D  (ze składaną lufą - wersja desantowa) i RPG-7DN.

W 1992 roku Rosjanie przedstawili nowy pocisk rakietowy RG-7V7 kalibru 105 mm (o masie 4,5 kg), który umożliwia zwalczanie pancerzy wszystkich współczesnych wozów bojowych, z pancerzem reaktywnym włącznie.

 

Podstawowe dane taktyczno-techniczne RPG-7

masa granatnika z celownikiem optycznym - 6,3 kg 

kaliber granatnika - 40 mm

średnica głowicy - 85 mm 

długość lufy granatnika - 950 mm 

długość naboju - 925 mm

masa naboju - 2,2, kg

maksymalna odległość celowania - 500 m 

szybkostrzelność praktyczna - 4-6 strz./min 

przebijalność pancerza - 330 mm

obsługa - 2 żołnierzy (celowniczy oraz pomocnik  celowniczego, który przenosi torbę z nabojami).

 

 

Bibliografia

Encyklopedia najnowszej broni palnej -W-wa 2002

Fotografie - Mirosław Giętkowski

do góry

poprawna strona dla przeglądarki Firefox  poprawna strona dla przeglądarki Opera  Poprawny CSS!   Poprawny HTML 4.01 Strict!